Κεμεντζ̌ετζ̌ής

Κεμεντζ̌ετζ̌ή, το τοξάρι σ’ να κλαίει
η καρδία μ’ κλαίει
Την ιστορίαν του Πόντου εγώ
για να τραγωδώ

Μ’ έναν καρδίαν, έναν λαλίαν
τραγωδέστεν απόψ’
Ν’ αϊλί μετ’ εμέν!
Για τοι μανάδες, τα παλληκάρι͜α
που εχάθανε

Εγώ ’δέν ’κ’ είδα μα έκ’σα πολλά
και -ν- εδέβασα
Ξέρω εχάθαν πολλοί τ’ εμετέρ’
κι η ψ̌η μ’ υποφέρ’

Μ’ έναν καρδίαν, έναν λαλίαν
τραγωδέστεν απόψ’
Ν’ αϊλί μετ’ εμέν!
Για τοι μανάδες, τα παλληκάρι͜α
που εχάθανε

Κεμεντζ̌ετζ̌ή, για τραγώδ’ μετ’ εμάς
ο Θεός σουμά σ’
Μαναχόν τον κόσμον ο άνθρωπον χάν’
η ψ̌η ’κι αποθάν’

Μ’ έναν καρδίαν, έναν λαλίαν
τραγωδέστεν απόψ’
Ν’ αϊλί μετ’ εμέν!
Για τοι μανάδες, τα παλληκάρι͜α
που εχάθανε

Μ’ έναν καρδίαν, έναν λαλίαν
τραγωδέστεν απόψ’
Ν’ αϊλί μετ’ εμέν!
Για τοι μανάδες, τα παλληκάρι͜α
που εχάθανε