Ν’ αϊλί τον ορφανόν

Για τη μάνα μ’ θα τραγωδώ,
θα βγάλλω τραγωδίας
Πάντα σ’ ωτία μ’ κέσ’ θα έν’,
μανίτσα μ’, η λαλία σ’

Σ’ αούτον τον κόσμον
ν’ αϊλί τον ορφανόν
Άμον καράβ’ ση θάλασσαν
χωρίς καραβοκύρην
και τη ζωής ατ’ τα στράτας
όλια χωρίς γεφύριν

Για τον κύρη μ’ θα τραγωδώ,
θα βγάλλω τραγωδίας
Πάντα σ’ ωτία μ’ κέσ’ θα είν’
τ’ εσά τα δι͜αρμενίας
Για τον κύρη μ’ θα τραγωδώ,
θα βγάλλω τραγωδίας
Πάντα σ’ ωτία μ’ κέσ’ θα έν’,
πατέρα μ’, η λαλία σ’

Σ’ αούτον τον κόσμον
ν’ αϊλί τον ορφανόν
Άμον καράβ’ ση θάλασσαν
χωρίς καραβοκύρην
και τη ζωής ατ’ τα στράτας
όλια χωρίς γεφύριν

Τη ορφανίας τ’ άψιμον
’κι βζήεται καμίαν
Σ’ ατό λόγια ’κ’ ευρίουνταν
να παίρτς παρηγορίαν

Σ’ αούτον τον κόσμον
ν’ αϊλί τον ορφανόν
Άμον καράβ’ ση θάλασσαν
χωρίς καραβοκύρην
και τη ζωής ατ’ τα στράτας
όλια χωρίς γεφύριν