Σα ξένα έρημον πουλίν

Σα ξένα έρημον πουλίν,
κομμένα τα φτερόπα μ’
Μακρά ασ’ σην μάνα μ’ κι ασ’ σον κύρ’
κι ασ’ όλια τ’ αδερφόπα μ’

Ατόσα χρόνια μαυροζώ
αδά σην ξενιτείαν
Πάντα με τ’ «αχ!» και με το «βαχ!»
’βρήκω παρηγορίαν

Ν’ αϊλί εμέν ντ’ ευρέθα εγώ
σ’ αΐκον ερημίαν
Με τ’ άστρα και τον ουρανόν
ευτάγω συντροφίαν

Άψιμον καίει το καρδόπο μ’,
άψιμον καίει το ψ̌όπο μ’
Νύχτα χωρίς ξημέρωμαν
έν’ η ζωή μ’, πουλόπο μ’