Τ’ εγάπ’ς καμένον

Ν’ αϊλί εμέν τον άχαρον,
είμαι τ’ εγάπ’ς καμένον
Ση γειτονία μ’ τ’ έμορφα
κι εγώ μαναχός μένω

Ντο αγαπώ τα έμορφα,
πασ̌κείμ’ από καλού μ’ έν’;
Ελέπ’ ατα, ζελεύ’ ατα,
πάω να παλαλούμαι

Ακούτε ντό θα λέγω σας
και μη παρεξηγάτε
Την πόρτα μ’ ανοιχτόν έχω,
αν θέλετεν ελάτε

Εθάρρεσα ο μαυράχαρον
εκούρεψα / εγούρεψα καπάναν
Κανείς την πόρτα μ’ ’κ’ ένοιξεν,
ν’ αϊλί τ’ εμόν τη μάναν!