Όλ’ να τραγωδούνε με

Ενεγκάστεν η καρδία μ’,
με το ζόρ’ κρατώ την ψ̌η μ’
Όσον έναν τραγωδίαν
έτον όλον η ζωή μ’

Όντες αποθάνω, γιάβρι μ’,
την ευχ̌ή μ’ να έ͜εις
Τον Θεόν να ευλογούνε,
για τ’ εμέν να λες

Ο Θεόν αν παίρ’ με, πέει
για τ’ εμέν κανείς μη κλαίει
Πέει να μη πονούνε με
κι όλ’ να τραγωδούνε με

Η ζωή μ’ εγώ ελέπω
έν’ γραμμένον άπονον
Πώς ’κ’ ελέπ’ αδά σον κόσμον,
ρίζα μ’, ο καλός καλόν;

Όντες αποθάνω, γιάβρι μ’,
την ευχ̌ή μ’ να έ͜εις
Τον Θεόν να ευλογούνε
για τ’ εμέν να λες

Ο Θεόν αν παίρ’ με, πέει
για τ’ εμέν κανείς μη κλαίει
Πέει να μη πονούνε με
κι όλ’ να τραγωδούνε με

Ενεγκάστεν η καρδία μ’,
να πονεί με ο Θεόν!
Το κορμί μ’ θα έν’ σο χώμαν
και η ψ̌η μ’ σον ουρανόν

Όντες αποθάνω, γιάβρι μ’,
την ευχ̌ή μ’ να έ͜εις
Τον Θεόν να ευλογούνε
για τ’ εμέν να λες

Ο Θεόν αν παίρ’ με, πέει
για τ’ εμέν κανείς μη κλαίει
Πέει να μη πονούνε με
κι όλ’ να τραγωδούνε με

Ο Θεόν αν παίρ’ με, πέει
για τ’ εμέν κανείς μη κλαίει
Πέει να μη πονούνε με
κι όλ’ να τραγωδούνε με