Ν’ αϊλί την Ναστασίαν

Μάνα, θέλω να έρχουμαι
να γλυτώνω ας σα ξένα
Το ψωμίν ατουν πικρόν,
μάνα, αροθυμώ εσένα

Αν επορώ θά ’ρχουμαι
να γλυτώνω ας σα ξένα
Το ψωμίν ατουν πικρόν,
μάνα, αροθυμώ εσένα
Τα ξένα νοσοκομεία
έφαγαν τ’ εμόν το έναν

Μάνα, αδά σην ξενιτείαν
πώς εχάσα την υγεία μ’;
Φογούμ’, μάνα, θ’ αποθάνω,
ντό θα ’ίν’νταν τα παιδία μ’;
Αϊλί, μάνα, αϊλί, μάνα
και τ’ εμόν τη Ναστασίαν!

Άλλ’ γιατροί λένε με
έ͜εις το έναν
κι άλλ’ γιατροί λένε με
έ͜εις το άλλον
Μανίτσα, πολλά φογούμαι
αβούτ’ το χρόνον θ’ αποθάνω
Μανίτσα, πολλά φογούμαι
αβούτ’ το χρόνον ’κι θα εβγάλλω

Μάνα, αδά σην ξενιτείαν
πώς εχάσα την υγεία μ’;
Αϊλί, μάνα, αϊλί, μάνα,
τα τρία μικρά παιδία μ’!
Ν’ αϊλί, ν’ αϊλί, ν’ αϊλί, γιάβρι μ’,
και τ’ εμόν τη Ναστασίαν!