Ο σεβνταλής ο άνθρωπον

Ο σεβνταλής ο άνθρωπον
την νύχτα λέει ημέραν
Μ’ εθαρρείτε τ’ ακιλόπα τ’
επέρανε αέραν

Άμον ντο έν’ ο γυρευόν
με το σακούλ’ σ’ ωμία τ’
Αέτσ’ έν’ και ο σεβνταλής
όντες πονεί η καρδία τ’

Ν’ αϊλί εκείντς που ’κι επορούν
σεβνταλούκ’ να ευτάνε
Ατείν’ ζούνε σην κόλασην
προτού να αποθάν’νε

Υπομονήν θέλ’ η σεβντά,
θάρρος θέλ’  η εγάπη,
Αν ’κ’ έν’ θα γράφκεσαι κι εσύ
σο μαύρον το κιτάπιν