Εσένα εγάπανα

Εσένα εγάπανα
και πελίν εποίν’να το
Τ’ άσπρον το σπαλερόπο σ’
εθέλ’να να λύν’ ατο

’Ποίν’νες με τη νόστιμον
κι έλεγες με «Εντροπή!
Αδακά ελέπ’νε μας!
Χάιτε! Οπίσ’ σο κεπίν»

Το σπαλέρι σ’ ελύνα
κι απ’ εσέν ’κ’ εχπάγουμ’νε
Έλεγα «νασάν εμέν,
για τ’ ατέν θα σπάγουμαι!»

’Φίλ’νες με, μικρόν αρνί μ’,
κι έλεγα σε «μερμηκώ»
Απέσ’ σον παράδεισον
ευρίγουμαι εθαρρώ

Επέμ’να με την χαράν,
’ποίκες τη σεβντά μ’ χαράμ’
’Θέλ’νες ζενγκίν με παράν
και ’κ’ εποίκαμ’ τη χαράν

Επέρες τον πλούσιον
κι ατός πα εχώρτσε σε
’Κ’ εχάρες το νυφικόν
ατός ντο εφόρτσε σε