Φωτοστέφανον

Χάραμαν έτον, είδα σε,
Απρίλτς, καλόν ημέραν
Άμον ασπροπερίστερον
έσ̌κιζες τον αέραν

Τη ήλ’ το χρυσοστόλισμαν,
πουλόπο μ’, σο κιφάλι σ’
’ίνουτον φωτοστέφανον,
εφώταζεν τα κάλλη σ’

Άνοιξης τριαντάφυλλον
ή πεγαδί’ νερόπον
Αυγίτας είσαι τ’ ουρανού,
τ’ εμόν το σ̌ολικόπον

Μυρίσκουμαι σε, φέρω ψ̌ην,
πίνω σε, ξεδιψάς με -ν
Τερώ σε -ν, αναστήγουμαι,
ζω γιατί αγαπάς με -ν

Τίκια είπα
Άιντε Φάνη!
Ν’ αϊλί πη ’κ’ ευρέθεν!