Αέτσ’ μαθάν’νε γράμματα

Σ’ έναν χωράφ’ επέθανεν
ο κύρη σ’ νεγκασμένος
Για να μαθί͜ει σε γράμματα
έφυεν πονεμένος

Αέτσ’ μαθάν’νε γράμματα,
γιάσ̌α Γιωρίκα, γιάσ̌α!
Ένα βιβλίον σο κουλτούκ’,
η τενεκιά ση ράχ̌ι͜αν

Γιωρίκα, επέμ’νες ορφανός
μ’ ένα τρανόν φορτίον
Όλ’ την ημέρα σο γιαπίν,
το βράδυν σο σχολείον

Αέτσ’ μαθάν’νε γράμματα,
γιάσ̌α Γιωρίκα, γιάσ̌α!
Ένα βιβλίον σο κουλτούκ’,
η τενεκιά ση ράχ̌ι͜αν

Χαράν ’κ’ εγνώρτσες ση ζωήν,
ντο έπρεπεν εποίκες
Για τη πατέρα σ’ το χατίρ’
τα γράμματα ’κ’ εφέκες

Αέτσ’ μαθάν’νε γράμματα,
γιάσ̌α Γιωρίκα, γιάσ̌α!
Ένα βιβλίον σο κουλτούκ’,
η τενεκιά ση ράχ̌ι͜αν

Αέτσ’ μαθάν’νε γράμματα,
γιάσ̌α Γιωρίκα, γιάσ̌α!
Ένα βιβλίον σο κουλτούκ’,
η τενεκιά ση ράχ̌ι͜αν