Πόσα μωρόπα άπορα

Πόσα μωρόπα -ν- άπορα
γεννίουν τα καημένα;
Σ’ έναν κρεβάτ’ [και] κατάκοιτα
κείνταν σακατεμένα

Τερούν και βρουλίουνταν,
κύρ’ και μάνα λύουνταν
Φανερά λέν’ και γελούν,
σα κρυφά κλαίν’ και πονούν

Χαρά ’κ’ εγνώρτσαν ση ζωήν,
’κ’ είδαν την ευτυχίαν
Με τα συνέλ’κα ’κ’ έπαιξαν
και ’κ’ έτρεξαν καμίαν

Τερούν και βρουλίουνταν,
κύρ’ και μάνα λύουνταν
Φανερά λέν’ και γελούν,
σα κρυφά κλαίν’ και πονούν

Ν’ αϊλί σ’ εκείν’ τα γονικά
καμίαν ’κι γελούνε
Μ’ έναν καημόν [και -ν-] οι δύος πα
θα ζουν και θα γερούνε

Τερούν και βρουλίουνταν,
κύρ’ και μάνα λύουνταν
Φανερά λέν’ και γελούν,
σα κρυφά κλαίν’ και πονούν