Καλομηνέσ̌’ τραντάφυλλον

Καλομηνέσ̌’ τραντάφυλλον,
ανοιξεζ’νόν τσ̌ιτσ̌άκι,
που κείται σ’ εγκαλιόπο σου
ντό θ’ ευτάει το κρεβάτι;

Μελένια τα στομόχ̌ειλα σ’,
το πόι σ’ αγγελικόν έν’
κι ατό η χωριστέρα σου,
στράτα βασιλιακόν έν’

Γουρπάν’ σ’ ατά τα μαλλόπα σ’
και τα καγκαλιδάρι͜α
Όντες χτενί͜εις και ’κχ̌ύντς ατα,
ματώντς τα παλληκάρι͜α

Γουρπάνι σ’, πρωτοτσ̌ίτσ̌εκον
μαρτέσ̌ι μ’ κι απριλέσ̌ι μ’!
Εγώ καίουμαι για τ’ εσέν
κι εσύ τιδέν ’κι λες-ι