Το φίλεμα σ’ αγίασμαν

Τσ̌ιτσ̌έκ’ εγώ θα ’ίνουμαι,
σην στράτα σ’ θα φυτρώνω
Να κλίσ̌κεσαι, μυρίσ̌κεσαι
κι απάν’ ι-σ’ να γριβώνω

Εγάπη μ’, αραεύω σε
απάν’ σα παρχαρόπα
Γουρπάν’-τ- σ’, πουθέν ’κ’ ελέπ’ ατα
τ’ έμορφα τ’ ομματόπα σ’!

Όντες νουνίζω σε -ν- εγώ,
τ’ ομματόπα μ’ δα̤κρούν’νε
και τη σεβντάς τα τερτόπα,
μαχ̌αίρ’ σο ψ̌όπο μ’ κρού’νε

Γιοσμά μ’, να ποδεδίζω σε,
μη ματώντς το καρδόπο μ’!
Το φίλεμα σ’ αγίασμαν,
λαρών’ τ’ εμόν το ψ̌όπον