Κανείται, γιάβρι μ’, άνοιξον

Πώς έτον και -ν- εφίλεσα
κρυφά εκείν’ τα χ̌είλι͜α
Κι έψ̌α ο μαύρον άθελα
ση ψ̌η σ’ ατόσον ζήλεια

Ε! γιάβρι μ’, ε! πουλί μ’,
συχώρεσον με τον φτωχόν,
πάει να θολών’ τ’ αχούλι μ’

Πώς έτον κρούγω την κιαντή μ’
γιαβρόπο μ’ / πουλόπο μ’ πουσ̌μανεύω
Κι εκείν’ το μελιστάλαχτον
το βλέμμα σ’ αραεύω

Ε! γιάβρι μ’, ε! πουλί μ’,
συχώρεσον με τον φτωχόν,
να μη θολών’ τ’ αχούλι μ’

Άμον σ̌κυλίν σο κατωθύρ’
τ’ εσόν θα ξημερώνω
Κανείται, γιάβρι μ’, άνοιξον
μη τογραεύ’ με ο πόνον

Κανείται, πουλόπο μ’!
Ση κρεβατί’ σ’ το γιάν’ καικά
ποίσον με ολίγον τόπον