Παιδία, συγχωρέστε με

Παιδία, συγχωρέστε με
ντο τραγωδώ και κλαίω
Απόψ’ το ψ̌όπο μ’ καίεται,
τη καρδι͜άς ι-μ’ θα λέω

Ε! ουρανέ, αν έλεπες
απόψ’ το χάλ’ ντο έχω
Ούλ’ χ̌αίρουνταν με την εγάπ’
κι εγώ τ’ αρνόπο μ’ ’κ’ έχω

Εγάπ’ αν εγοράουτον,
πουλί μ’, με την παράν-ι
’κι θ’ άνοιγα σο καρδόπο μ’
αγιάτρευτον γεράν-ι

Όποιος λέει πως ’κ’ έκλαψεν
για την εγάπ’ ντο είχ̌εν
Γιά αληθινά ’κ’ εγάπεσεν,
γιά η καρδι͜ά τ’ κεΐς̌ έν’

Μόνον τα ραχ̌ι͜ά επορούν,
τα ραχ̌ία αντέχ’νε
γιατί ’κ’ εξέρ’νε ν’ αγαπούν,
γιατί καρδίαν ’κ’ έχ’νε