Εχάθεν το φιλότιμον

Εχάθεν το φιλότιμον
σα χρόνι͜α ατά ντο ζούμε
Σα πλούτι͜α όλ’ ερρούξανε,
’δέν άλλο ’κι τερούνε

Εχάθεν το φιλότιμον,
ας σα χ̌είλια το γέλος
Η κάρδια μουν ομοιάζ’
άμον ισούζ’κον μέρος

Όντες η τσ̌όπι͜α σ’ έν’ βαθύν,
γομάτον με παράδες
έρχουνταν και λαρούντανε
αγιάτρευτα γεράδες

Εχάθεν το φιλότιμον,
ας σα χ̌είλια το γέλος
Η κάρδια μουν ομοιάζ’
άμον ισούζ’κον μέρος

Απ’ εμπροστά κουρφίζ’νε σε,
εσέν Θεόν ευτάγ’νε
Και απ’ οπίσ’ ι-σ’ πολεμούν
τ’ ομμάτι͜α σ’ να εβγάλλ’νε

Εχάθεν το φιλότιμον,
ας σα χ̌είλια το γέλος
Η κάρδια μουν ομοιάζ’
άμον ισούζ’κον μέρος

Εχάθεν το φιλότιμον,
ας σα χ̌είλια το γέλος
Η κάρδια μουν ομοιάζ’
άμον ισούζ’κον μέρος