Κοσμά περιστερόπον

Ανάθεμα, ανάθεμα
τη Τάροβας¹ τα κάσ̌ι͜α
Τη παϊρί’ τα λιθάρι͜α
και τα ψηλά τα ραχ̌ι͜ά

Κοσμά² περιστερόπον,
τη καρδι͜άς ι-μ’ πουλόπον
Ση κανατί’ σ’ την εβόραν
χαβεζλεεύ’ το ψ̌όπο μ’

Ας σ’ έναν άκραν τη χωρί’
σ’ άλλον να πάω γιλεύω
Ελέπ’ ατο σ’ εξώπορτον,
τα κάλλι͜α ’θε ζελεύω

Κοσμά περιστερόπον,
τη καρδι͜άς ι-μ’ πουλόπον
Ση κανατί’ σ’ την εβόραν
χαβεζλεεύ’ το ψ̌όπο μ’

Ση τσ̌αϊρί’ το ανεφόρ’
ση σπενταμί’ τη στράταν
Τα πόδας ι-σ’ μικρόν αρνί μ’
επότ’σα με τα δάκρυ͜α μ’

Κοσμά περιστερόπον,
τη καρδι͜άς ι-μ’ πουλόπον
Ση κανατί’ σ’ την εβόραν
χαβεζλεεύ’ το ψ̌όπο μ’

Σο Κρυονέρ’³ εκλίστα κα’
νερόπον για να πίνω
Ατσ̌ά θα ’ίνεται κουσμέτ’
το σπαρέλι σ’ να λύνω;

Κοσμά περιστερόπον,
τη καρδι͜άς ι-μ’ πουλόπον
Ση κανατί’ σ’ την εβόραν
χαβεζλεεύ’ το ψ̌όπο μ’

Ση Τάροβας την Παναϊάν,
αρνί μ’, θ’ ευτάγω τάμαν
Και σου Κοσμά ντο κείται Α’έρτς
οι δύ’ να ζούμ’ εντάμαν

Κοσμά περιστερόπον,
τη καρδι͜άς ι-μ’ πουλόπον
Ση κανατί’ σ’ την εβόραν
χαβεζλεεύ’ το ψ̌όπο μ’