Ενότητα 10η

Τ’ αιγ̆ιδόπον βόσ̌κεται
σ̌υρίζ’ ατο, κλώσ̌κεται
[Όι να τρώγω σε/Έλα μετ’ εμέν!]
Εγώ τηνάν αγαπώ
ταραπουλούζ’ ζώσ̌κεται
[Ε! γιαβρί μ’ όι, όι/
Ε! να τρώγω σε, γιαβρί μ’]

Το ραχ̌ίν χ̌ι͜ονίεται,
παίρ’ ο ήλιον λύεται
[Όι! γιαβρί μ’ όι, όι]
Σεβνταλίν παιδίν είμαι
το καρδόπο μ’ καίγεται

Ε! κορίτσ̌ι͜α ντο λέτε;
Πάμε ση χαμαιλέτε
[Ε! να τρώγω σε!]
Τρώγουμε και πίνομε
καν’νάν τιδέν μη λέτε

Ακεί πέρα ήλιος έν’,
κουστουμπάλιν σ̌κύλος έν’
[Όι! γιαβρί μ’ όι, όι]
Σ̌κύλος αν έν’ τρώει μας -ε
κουτσ̌ή αν έν’ παίρ’ μας -ε

Τον ουρανόν π’ έχτιζεν
αφκά στουλάρ’ ’κ’ εντούνεν
Η Σοφούλα έντριζεν
εμέν χαπάρ’ ’κ’ εδούν’νεν

Η κοσσάρα πίν’ νερόν
και τερεί τον ουρανόν
[Έι! γιαβρί μ’ όι όι/
Έι! ν’ αϊλί εμέν!]
Έρ’ται και ο πετεινόν
κρούει ατεν έναν φτερόν

Κάμποσον καιρός έντον
Hastanım o hastas¹
Ουκ̌’ έρχουσ’, ουκ̌’ εδεβαίν’νες
Ουκ̌’ ερώτανες «ντό ’φτάς;»

Ακεί πέραν ήλος έν’
κουσ̌τουμπάλι σ̌κύλος έν’
Σ̌κύλος αν έν’ τρώει μας -ε
κουτσ̌ή αν έν’ παίρ’ μας -ε