Ντό τυλί͜εις και αποτυλί͜εις

Ντό τυλί͜εις και -ν- αποτυλί͜εις
τη λετσ̌εκί’ σ’ τα τέκια;
Εμέν τσ̌αλούμι͜α μη πουλείς
τα παλαλά -ν- εφέκα

Χ̌έρα μ’, ας σο πορπάτεμα σ’
πολλά καταλαβαίνω
Εσύ τιδέν ανάγκην ’κ’ έ͜εις,
τσ̌ούζω τον σ’χωρεμένον

 ♫

Πολλά ’κι πάει, μικρόν αρνί μ’,
[Ν’ αϊλί εμέν!]
η γη θα σ̌κίζ’ και παίρ’ με
[Ξαν, θα παίρ’ με/Έλα -ν- έλα -ι]
Εμέναν που κατηγορούν,
[Ν’ αϊλί εμέν!]
ατείν’ μουράτι͜α ας παίρ’νε
[Ξαν, ας παίρ’νε/Έλα -ν- έλα -ι]


[Και -ν-] Ας τρώγομε κι ας πίνομε,
[Ν’ αϊλί εμέν!]
ντ’ ευτάμε απομέν’ μας
[Ξαν, απομέν’ μας/Έλα -ν- έλα -ι]
Από καρσ̌ί ο θάνατον
[Ν’ αϊλί εμέν!]
κάθεται και περ’μέν’ μας
[Έλα -ν- έλα/Έλα γιαβρί μ’]