Η μάνα έν’ κρύον νερόν

Όταν γερά η μάνα
και άλλο ’κ’ επορεί
Ατότε θέλ’ βοήθειαν
ατότε θέλ’ ζωήν

Κι όταν θα έρ’ται η ώρα
και άλλο ’κι θα ζει
άμα ’κ’ ευτάς το χρέος ι-σ’
θα καίεται η ψ̌η σ’

Η μάνα έν’ κρύον νερόν
και σο ποτήρ’ ’κ’ εμπαίν’
Η μάνα να μη ’ίνεται,
η μάνα να μη έν’

Η μάνα έν’ βράχος,
η μάνα έν’ ραχ̌ίν
Σο δύσκολον την ώρα σ’
«Μανίτσα μ’, μανίτσα μ’,
μανίτσα μ’!» θα τσ̌αΐ͜εις

Η μάνα έν’ το στήριγμαν
τη χαράς το κλαδίν
Τ’ ατεινές η αγάπη
’κ’ ευρίεται ση γην

Η μάνα έν’ κρύον νερόν
και σο ποτήρ’ ’κ’ εμπαίν’
Η μάνα να μη ’ίνεται,
η μάνα να μη έν’

Θα δα̤βαίν’νε τα χρόνι͜α,
θα γερούμε κι εμείς
Ατά είναι με τη σειράν
’κι θα γλυτών’ κανείς

Και ούλ’ πρέπ’ να εξέρομε
σ’ αούτο τη ζωήν:
Χωρίς τη μάνας την ευχ̌ήν
κανείς ’κ’ ελέπ’ χαΐρ’

Η μάνα έν’ κρύον νερόν
και σο ποτήρ’ ’κ’ εμπαίν’
Η μάνα να μη ’ίνεται,
η μάνα να μη έν’